نخستین سئوالی که از ذهن بنده گذر کرد تمهیداتی می باشد که چه قبل و چه بعد از رهاسازی متولیان امر حفاظت از حیات وحش الزاما" باید در نظر داشته باشند.
پرنده شکاری از جمله جانورانی است که در راس هرم زیستی قرار دارد و به همین خاطر ورود حتی یک قطعه آن به هر منطقه می تواند به تغییر بسیاری مولفه های اکولوژیکی منجرشود. به همین خاطر ، و با توجه به نگرانی هایی که وجود دارد، تصور می کنم که لازم است سازمان حفاظت محیط زیست به این سوالها پاسخ دهد:
1.این پرندگان شکاری از کجا گرفته شده اند؟
2.چه مدت زمانی این پرندگان در اسارت بوده اند؟
3.آیا تحقیقات علمی در خصوص سلامت ژنتیکی پرندگان مذکور انجام شده است؟
4.آیا این 11 قطعه پرنده به گستره جغرافیایی ایران مربوط هستند؟
ن5. ملاک انتخاب پارک ملی خجیر به منظور رهاسازی چه بوده است؟
6.آیا این 11 قطعه پرنده مجوز سایتیس را داشته است؟
7.آیا مجوز سلامت بهداشتی را داشته اند؟
8.آیا مسئله طعمه در پارک ملی خجیر برای این پرندگان مطالعه شده است؟
9.با توجه به حضور سایر پرندگان شکاری در پارک ملی خجیر اضافه نمودن 11 قطعه پرنده شکاری تنشی در ظرفیت برد منطقه نخواهد داشت؟
10.آیا بر روی پرندگان مذکور رد یاب های ماهواره ای به منظور پایش نسب شده است؟

موارد 10 گانه فوق الزامات رهاسازی و یا معرفی مجدد یک گونه به یک گستره می باشد که عدم شفافیت در پاسخگویی به هر کدام آنها، می تواند نگرانی های بسیاری را دامن بزند.امیدوارم سازمان محیط زیست در این باره سریع وصریح پاسخگو باشد.

:: دانلود فایل ضمیمه ()